|
S@LİH
|
 |
« : Eylül 29, 2008, 06:07:36 ÖS » |
|
 Çocuk Yürekli Masum Kent Kudüs... Çocuk Yürekli Mâsum Kent; Kudüs
Her taşta bir Muhammed öfkesi;
Her taşta bir İbrahim duası;
Her taşta bir gözyaşı;
Ve her taşta bir can;
Her can bir çocuk
Her çocuk Kudüs…
Bütün yazılmışlar adına kutlu şehre;
Ey Kudüs;
Uçurduğum her güvercinde ettiğim duam, yürek ağrım.
Ey Kudüs;
Ey gözyaşını saklayan belde;
Ey Kentler şahı;
Sende Peygamber kokuları, sende Musa, sende Miraç, sende Muhammed sende İsa, sende Kur’ân, sende İncil, sende öfke, sende aşk…
Ey aşkın adı;
Ey aşıklar şehri;
Ey kudüs ;
Söyle hadi bir dile gel! Sakladığın gözyaşlarını dök üzerime ve konuş. Bildiğin ve bilmediğim sevdalarını anlat. Sende kalanları, kalmayanları, senden alınanları, alanları söyle.
Söyle, kimdir duvarlarını kanatan, Umeyr’in canını yakan, babayı oğuldan ayıran, İbrahim’in katili kim?
Kim hain, kim zalim, kim doğru, kim yanlış?
Zeytin ağaçlarını yakanı söyle bana. Dallarını kıranı, seni öksüz koyanı… Hadi bir konuş. Sen kiminsin? Kim,senin?
Anlat, anlat ki öfkemin tadı çıksın. Anlat ki, sevdamın adı olsun. Çocuklar, neden neden ölür anlasınlar. Sen ki ölen her çocuğun son nefesi, son duasısın.
Ey kutlu kent;
Kalbimi sana gömdüm. Bırak, hep orda kalsın. Kalsın da, canım yansın. Sende İsa hayat bulsun. Sende duam kabul olsun. Herkeslere ve herşeylere inat, anlat sende olanları.
Yaşattıklarını ve yaşadıklarını bir bir ortaya dök, hadi. Hadi, ağlayamayanlara inat, ağlat beni. Ben de bir kez daha diril. Ölen her çocukta, atılan her taşta birkez daha konuş. Anlat,gördüğün bütün mucizeleri…
Güller sahibini anlat, göğe çekilenleri, melekleri, hergün secdeye varanları anlat. O secde de can verenleri.
Neden, müezzinlerinin sesi can yakar, söyle? Neden, ezanların yarım kalır? Neden, sende oynanan oyunlarda ebelenen hep senin çocukların kalır?
Bir Millet, nasıl katledildi, anlat bana. Verilen sözleri, edilen yeminleri, her yeminde ölenleri anlat bana.
Anlat ki; yüzüm kızarsın, içim yansın. Senden, birkez daha utanayım. Ağlayamamazlığıma kızayım ve aynalara küseyim. Senin için konuşamayan dilim, adını andıkça tutulsun. Ölen her bebekte, beni bin kez kefenle.
Ey Kudüs;
Ey, yıldızlara yakın şehir;
İlk, sende parlayan yıldızlar adına, atılan taşların, akıtılan gözyaşların adına, bende kalan sevdan ve sende biten her can adına.
Biliyorum, bir gün  açacak zeytin ağaçların, birgün oyunlarının adı değişecek ve sende ölmeyecek çocuklar, sende yanmayacak yürekler. Ve yine, en güzelinden şarkılar söylenecek ve sen gözlerinde umut, üzerinde gül kokun, yeniden hayat bulacaksın. Bende ise, hayeller hiç bitmeyecek.
Ey Kudüs;
Ey canım;
Ey sevgilim;
Her taşta bir Musa öfkesi;
Her taşta bir Eyyub duası;
Her taşta bir umut;
Ve her taş bir hayat;
Her hayat bir çocuk;
Her çocuk Kudüs…
|
