Hz. Peygamber’in ve Ashâb-ı Kiram’ının 
Yolunda Her Türlü Zorluklara ve İşkencelere Katlanması; İsminin En Yüce Olması Uğrunda Canlarını Hiçe Saymaları
Mikdad’ın Peygamberlik Geldikten Sonra Hz. Peygamber’in Çektiklerini Anlatması
- Nüfeyr şöyle anlatıyor: Bir gün Mikdad b. Esved’le birlikte oturuyorduk.
Bir adam geldi. Gözlerini işaret ederek Mikdad’a şunları söyledi:
‘Hz. Peygamber’i gören şu iki göze ne mutlu! ’a yemin olsun ki senin gördüğünü görmeyi çok isterdim. Aynı şekilde katılmış olduğun o peygamber meclislerine de katılmayı çok isterdim’.
Adamın bu sözleri benim çok hoşuma gitmişti.
Mikdad’sa o kişiye şunları söyledi:
‘Niçin sizden bazı kimseler hâlâ Teala’nın kendisine nasip etmediği bir mecliste bulunmayı temenni etmektedir. Eğer bu kişi Hz. Peygamber devrinde yaşamış olsaydı durumunun ne olacağını kestirebilir miydi?
’a yemin ederim ki Hz. Peygamber’in meclislerinde çok kimseler bulundu. Fakat onları burunları üzerine cehenneme attı. Çünkü onlar Hz. Peygamber’e icâbet etmediler ve onu doğrulamadılar.
Niçin sizi, kendisinden başka Rabb tanımayan ve peygamberlerinin getirdiklerini tasdik eden insanlar kılan ’a şükretmiyorsunuz? Zahmetleri, sıkıntıları başkaları çekmiş, sizse sefâsını sürüyorsunuz.
Andolsun ki Hz. Peygamber, diğer peygamberlerin hepsinden daha sıkıntılı bir hayat geçirmiştir. O,
cahillerin putlarına tapmaktan daha üstün bir din olmadığına inandığı bir fetret ve câhiliyet dönemi insanlarına gönderilmiştir.
Hz. Peygamber Furkan’ı getirdi ve onunla hak ile bâtılın, baba ile oğulun aralarını ayırdı.
(Çünkü babalardan veya oğullardan biri müslüman oluyor.
Bu yüzden de aralarına düşmanlık giriyordu).
Teala ateşe giren kimsenin helak olduğunu görmesi için insanların kalb kilitlerini iman ile açmıştır. En yakınının ateşte bulunduğunu bilen kişinin gözleri elbette ki aydın olamaz.
Teala’nın şu sözleriyle anlatılmak istenen mana da budur:
“Onlar ‘Ey Rabb’imiz! Bize gözler sevinci eşler ve çocuklar ver ve bizi takva sahiplerine önder yap!’ derler” (Furkan: 25/74)[1]
[1] Hilye I/175 (Cübeyr b. Nüfeyr’den); Heysemi, Mecma VI/17
(Taberani’nin de çeşitli senetlerle rivayet ettiği kaydedilmektedir).
Muhammed Yusuf Kandehlevi, Hayatu’s-Sahabe, Akçağ Yayınları: 1/255.
